Myndir Bergs hafa stundum verið sláandi, jafnvel ágengar, en þessi ákafi speglast líka í þrá hans eftir einfaldleika og ró. Í kaffimyndum sínum hefur Bergur í næstum hálfan annan áratug leitast við að fanga einmitt þessa rólegu stund, andartök af kaffihúsinu, hvort sem það kunna að vera hin frægu kaffihús Parísar eða Lissabon frá nítjándu öldinni eða snjáðar vegasjoppur fjarri alfaraleið. Þarna tekst einkalífið á við mannfjöldann, hin innri veröld á við hina ytri, en úrlausnin liggur einmitt í einfaldleikanum og að láta ekkert trufla sig frá því að njóta kaffibollans með vini eða elskhuga meðan borgin iðar fyrir utan gluggann. Þarna leysast hina mörgu hliðar persónunnar upp og eftir stendur andartakið sjálft og ilmurinn af kaffinu. Myndirnar eru málaðar með kaffi svo viðfangsefnið verður að sjálfum efnivið myndanna. Þetta gerir bergur ekki bara til að vera sniðugur, heldur tekst honum með þessu að endurskapa með lifandi hætti andartakið þar sem lífið kristallast við borðið á kaffihúsinu og við verðum allt í einu sjálfum okkur nóg með kaffibollann og mótsagnirnar rjúka burt eins og lauf í vindi. Í kaffibollanum finnum við næg tilefni til íhugunar og þetta fanga myndirnar. Þeirra fagurfræði er upplifun einfaldleikans og algjör sátt við hið breyska og mannlega sem við finnum einmitt þegar við gefum lífinu frí og tökum okkur pásu.

Úr lýsingum Jón Proppé á verkum Thorbergs.